maandag 27 februari 2017

Roze tulpen dag.


En ooh, was ik daar toch even jarig zeg, niet dat
ik het zo gepland had, maar onverwachte fijne 
dingen zijn toch wel het allerleukste..
Er waren moccataartjes, als verassing meegenomen,
door onverwacht bezoek, chocolade met de post,
lieve kleine cadeautjes en heel veel tulpen,
stapels tulpen, allemaal roze, ik denk dat het 
stiekem ook 'roze tulpen dag' was..


Ik had er niet eens genoeg vazen voor, ik heb de 
laatste tijd nogal opgeruimd en ik had een grote
en een kleine vaas, ik bedoel maar, hoeveel vazen
heb je normaalgesproken eigenlijk nodig:-)
Maar samen met Fem, bezochten we wat kringloopwinkels,
en vond ik er nog twee, de roze met geel, is eigenlijk
een waterkan, er zaten zelfs bekers in, hoe leuk is dat?


Ook werd ik meer dan 200 keer gefeliciteerd, 
virtueel weliswaar, maar evengoed heel erg leuk,
en het gaf de hele dag een feestelijk tintje.
In gedachten stelde ik me even voor dat ik al
die mensen in het echt even een hand zou geven..
Dat ik hier op het bankje voor mijn huisje zou zitten,
met een feestelijke jurk aan, en dat iedereen
hier door de straat zouden lopen en mij zou feliciteren
haha, dat zou wat zijn, maar evengoed bedankt allemaal!


Kortom, ik had een heerlijk dag en een bijzonder
fijn weekend met Fem samen (ik zou veel te veel woorden
nodig hebben om het te beschrijven en wat het voor mij
betekent om zo'n goede vriendin te hebben:-)
Dus ik vat het samen als een paar dagen met een 
gouden randje, of misschien moet ik wel zeggen een roze..;-)

Ik wens je een hele mooie maandag
-X-

vrijdag 24 februari 2017

Tot zover..


Tot zover zijn we gekomen, dat is een zin uit een boek
van Mankell, die ik altijd heb onthouden, omdat het
zo'n mooie zin is en het eigenlijk alles zegt..
Ik moest er vanochtend aan denken, omdat 
het mijn verjaardag is en ik tot hier gekomen ben..
Nu vier ik al in geen jaren mijn verjaardag meer,
ik denk dat de laatste keer dat ik een feestje gaf
op de lagere school was..
Zo'n feestje waarbij je alle meisjes uit de klas uitnodigde,
spelletjes deed, taart at en cadeautjes kreeg..
Meestal was dat van iedereen een weerbeeldje,
ik weet niet of ze nog bestaan, maar het kleurde roze
als het warm was en blauw als het koud was..
Het winkeltje in het dorp, had niet zoveel keuze:-)
Ik had een grote collectie van die beeldjes tegen
de tijd dat ik twaalf was.


Tot zover ben ik gekomen, het is niet zo, dat ik blij
word van mijn spiegelbeeld, soms schrik ik er zelfs een 
beetje van, ouwe heks, denk ik dan, haha, vervolgens haal 
ik mijn schouders op, ik heb er nooit bijzonder veel
om gegeven hoe ik er uit zag, en dit is het..
Ook denk ik dan vaak aan een aantal vrouwen die ik 
gekend heb en die helaas veel te jong zijn overleden 
en die niet zo gezegend waren hun kinderen
volwassen te zien worden..
Op de een of andere manier zijn de dagen rond 
een verjaardag, een tijd van overdenkingen, over wat
was, wat is en wat komen gaat.


Dus vandaag vier ik mijn jaren in alle bescheidenheid,
op deze hele gewone vrijdag.
Vanmiddag komt mijn vriendin Fem, uit Zeeland,
 in al die jaren dat ik haar ken, is ze nog
nooit op mijn verjaardag geweest..
Dus dat is bijzonder en ook wel een beetje feestelijk,
en samen gaan we een taartje eten, een moccataartje,
geen echte verjaardag zonder dat, en zullen we even stil
staan bij het feit dat we tot zover zijn gekomen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 22 februari 2017

Duifje (en een kleine give-away)


Er komt een moment in de winter dat ik het
eigenlijk wel weer mooi vind geweest, meestal
is dat zo rond mijn verjaardag..
Dat moment dat je af en toe een vleugje lente meent
te ruiken, maar dat het net zo snel weer verdwenen is..
Vanuit mijn raam ziet alles er nog heel winterachtig uit,
wel zie ik dat er al katjes aan de boom hangen, zo heet dat toch,
het klinkt een ineens een beetje gek; katjes in bomen :-)
Ook zie ik regelmatig vogels, vooral parkieten, hoewel je die
nu niet meteen een inheemse vogel zou kunnen noemen,
geen idee hoe het komt dat er zoveel in het wild rondvliegen.
Vanochtend zag ik een duif op een tak, hoog in de boom,
de tak zwiepte heen en weer in de wind, de duif
bleef gewoon zitten, nu zeg ik niet dat duiven kunnen lachen,
maar toch zag hij er vrolijk uit, meebewegend met de wind..
Ah ja, dacht ik dat is een mooi beeld, gewoon meebewegen
met wat er is en dan ook nog eens glimlachend..
En ik dacht aan de duifjes die ik eens maakte voor mijn
voorheen webshop, het is een print waar er twee opstaan,
die je zelf uit kunt knippen en op kunt hangen.
Mocht je graag zo'n print willen ontvangen, laat dan 
een reactie achter, ik geef er drie weg..

Oh ja, mocht deze foto je bekend voorkomen, dat
kan kloppen ik plaatste hem al eens eerder..
Maar omdat ik blogberichten maak zoals de wind waait,
en ik dit op het laatste moment verzon, had ik geen 
tijd om nog een andere foto te maken.

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 21 februari 2017

Wild


Nu ben ik niet iemand van de krachttermen,
ik vloek nooit en zelfs de bovenstaande zin,
zou ik nooit hardop uitspreken, daar ben ik veel te 
beleefd voor, terughoudend en ik zou nooit iemand
opzettelijk kwetsen, met welke woorden dan ook..
Ik zou niet veel verder komen dan; jee, wat vervelend
of misschien; och hemel en nu?
Maar toen ik deze quote las, moest ik er wel om lachen 
en wat zou het bevrijdend zijn om het eens te zeggen..
Tegen al die dagelijkse muizenissen in je hoofd,
de dingen die gebeuren in de wereld, het dagelijkse gedoe.
Ik kwam de quote tegen op het Instagram account
van de Wild woman sisterhood, echt een aanrader..
Hoewel ik helemaal geen 'wild woman' ben, integendeel,
maar soms voel ik het verlangen om er uit te breken,
onafhankelijk en vrij te zijn, me niets aan te trekken
van wat anderen zeggen, de boel de boel te
laten, mijn gebloemde koffer in te pakken en op
pad te gaan, de wijde wereld in..

Ik weet nu al dat ik dat nooit zou doen, de eerste 
gedachte die bij mij opkomt is al; maar waar zou
ik naar toe moeten, haha, dat is niet echt avontuurlijk.
Maar in gedachten zal ik het wel eens zeggen en als ik
het durf misschien wel een keer hardop ;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 20 februari 2017

Andere wereld


De allereerste keer dat ik de Flow kocht was in Ovezande,
een dorpje vlakbij Driewegen in Zeeland waar ik woonde.
Daar was of misschien wel is, ik kom er nooit meer
zo'n klein supermarktje met van alles 2 soorten dingen,
en een man met een stofjas aan, ik weet niet of dat echt 
zo is maar zo denk ik er graag aan terug..
Tussen de paar tijdschriften die ze verkopen, meestal
alleen roddelbladen, zag ik ineens een Flow staan..
Ik kocht het blad, samen met een pak melk of zoiets
denk ik en thuis bladerde ik het door..
Wat een leuk blad, anders vooral dan anderen, fijne 
artikelen, tekeningen, mooi papier (ik hou van mooi papier)
maar vooral een heel andere wereld die op de een 
of andere manier onbereikbaar leek..
En wat moest het fijn zijn om samen met anderen 
zo'n blad te maken en er deel van te zijn.
(ik wenste ineens dat ik toch naar de kunstacademie 
was gegaan, zodat ik een creatieve loopbaan had gehad)


In de jaren daarna bleef ik het blad lezen en tot mijn 
onuitsprekelijke plezier werd ik een keer gevraagd
voor de rubriek; wat ben je aan het doen in de Flow..
Dat ging over bloggen, en daarna deed ik regelmatig iets
voor hen; blogberichten, kleine zelfmakers voornamelijk
met papier voor de Flow specials en ik stond zelfs een paar
maal op een markt om voor hen in te pakken, zo leuk allemaal..
Vorige week kreeg ik een special opgestuurd, dus ik vroeg
me af waarom, ik bladerde erdoor heen en ik zag mijn naam
staan, aah ja, vergeten, een klein interview over 
de liefde voor papier..


Ook bewerkte ik een zelfmaker voor de Duitse Flow,
alle tekst die ik schreef moest in het Duits, dat viel 
nog niet mee, met al die umlauten en al, maar het is gelukt..
En als klap op de vuurpijl (zo voelde het echt)
kreeg ik een mailtje dat er een tekening van mij als 
mini postertje zal worden geplaatst in volgende een special..
Een tekening...van mij.. echt?! (het is er overigens eentje
die helemaal niet verkocht werd in mijn voorheen-winkeltje :-))
En ik dacht terug aan de eerste keer dat ik de Flow kocht,
aan dingen die mijlen buiten bereik lijken en 
waar je toch deel van uit kan maken..
Dat je gewoon door moet gaan met wat je het liefste doet
ook al verwacht je niet dat je daar succes mee
zal hebben (zoals ik al die jaren ben blijven bloggen,
zonder een enkele verwachting maar omdat ik het leuk vind)
Dat je op welke leeftijd dan ook, nog iets anders
kan gaan doen en als je dat doet met liefde en 
toewijding, andere werelden best
bereikbaar zijn, als je maar door blijft lopen..
(ook nadat je vele malen gestruikeld bent)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 17 februari 2017

Feuilleton


Wat je ook zou kunnen lezen als;
Eigenlijk had ik gisteren geen zin meer om de foto's van 
mijn camera af te halen en ze te bewerken, dus ik bladerde
wat door de mappen met foto's die ik al had.
Ik koos deze foto die ik maakte voor Lov-ing Wool,
(waar je overigens ook het patroon in kan vinden)
op een snikhete dag in Turkije ergens op een bergtop.
Wij reden daar rond met een doos vol haakwerk,
voor het geval ik iets leuks zag om het aan/op te hangen,
of om neer te leggen..en dat was vaak zo.
Om helemaal precies te zijn, dit was de deur van een
verlaten schuurtje bij een grint-hoop.
De foto heeft het boek nooit gehaald, omdat er
zoveel anderen waren, toch bewaarde ik hem.
Ik tekende er wat op in Photoshop en omdat ik geen 
idee had wat ik over de foto zou moeten zeggen,
dacht ik dat het leuk zou zijn om te verwijzen 
naar het bericht van gisteren, zo lijkt mijn blog een beetje
op een feuilleton (vervolgverhaal)
wat je vroeger wel zag en kon lezen in damesbladen..
(leest er nog wel eens iemand een feuilleton?)

Enfin, wie weet wat het weekend brengt..
Geniet ervan.
-X-

donderdag 16 februari 2017

Op pad en wat ganzen


Laatst waren ze hier bij de buren een enorme boom 
aan het omzagen, het was op zich al jammer 
van de prachtige oude kastanjeboom, maar daarnaast
was het een ongelofelijke herrie, jee wat een akelig geluid..
Na een paar uur vond ik het echt niet meer om uit te houden
en vertrok ik op mijn oude fiets, die rammelt en al,
maar ik heb hem al 15 jaar en ik ben er aan gehecht..
Ik wilde een tijd wegblijven omdat het ernaar uit zag
dat het zagen nog lang niet klaar was.
(ik sta in de babbel-stand, ik voel het aan alles ;-)


Dus ik fietste naar het IJ om de pont te nemen, in dit
geval het allerkleinste pontje wat er vaart, het 
heet ook nog eens Jumbo, zo grappig.
Het vaart naar het Java eiland, het is een beetje een omweg,
maar dat was precies wat ik nodig had; een omweg,
ik wilde immers vele uren wegblijven vanwege de herrie.
Eerst ging ik naar de bibliotheek, die is enorm groot
en ik dwaalde een uurtje of wat rond.
Vervolgens fietste ik door de Chinese buurt, daar kom
ik nooit maar ik had pas een ergens gelezen dat het goed
voor je is om op avontuur te gaan en nieuwe dingen
te gaan zien en doen, dus ik dacht vooruit (haha)


Ik dwaalde wat door een Chinese winkel, ik bekeek op
mijn gemak de bijzondere verpakkingen, wokpannen,
lampionnen, eetstokjes (zoveel verschillende) en ik vond
een doosje met een plaatje van ganzen er op.
Toen ik het opende sprongen er prachtige, fluweelachtige
gansjes, met een beetje boze oogjes, uit..
Ik vond ze prachtig en beneden ging ik ze afrekenen,
er stond een lief oud Chinees mevrouwtje achter de kassa.
Ooh zei ze, wat fijn dat u die koopt, zei ze, ze zijn heel
oud, ze liggen daar al jaren, ze komen nog uit de 
voorraad van mijn moeder, ze zijn wel 50 jaar oud..
Ah dat is een mooi verhaal, geen idee of het waar is,
maar het maakt ze voor mij extra bijzonder..

Tevreden fietste ik naar het pontje en thuis aangekomen
was de boom omgezaagd en in stukken (ach..)
En hoewel het niet echt een spannend avontuur was,
was het wel heel leuk (misschien is het 
toch wel waar wat ik las)en ik bedacht me dat ik 
maar eens vaker op stap moest gaan ook op dagen
dat er geen bomen omgezaagd worden..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 15 februari 2017

Koffie drinken?


Al heel lang proberen Hester (van voorheen House of Dots)
een afspraak met elkaar te maken, op de een of 
andere manier lukte het steeds niet..
Dan had de een weer wat, dan de ander, of het werd 
op het laatste moment afgezegd..
Ik vind het best lastig om iets met mensen af te spreken,
niet met mensen die je al goed kent, maar diegenen 
die je ergens bij een gelegenheid ontmoette
soms snap ik het gewoon niet helemaal, geloof ik..
Als je iemand ontmoet die je niet kent en er wordt
gezegd, zullen we een keer koffie drinken, betekent dat
in de praktijk meestal niet dat dat er van komt..
Als je zelf mensen vraagt om iets af te spreken,
en je krijgt steeds een onduidelijk antwoord,
hebben ze het dan te druk, of gewoon geen zin?
Moet je nu zelf mensen benaderen, wachten tot ze 
het aan jou vragen, ik weet het echt niet..
Meestal laat ik het dan maar zitten, en ik wacht af,
maar misschien ben ik wel veel te terughoudend..
(En het is helemaal niet zo dat ik verlegen ben,
ik praat met iedereen, ook op straat, haha..)

Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet, jij?

Enfin, Hester komt vanochtend, we gaan haken,
en misschien wel op het bankje in de zon zitten,
want het word heerlijk weer..
Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 14 februari 2017

Wachten


Hoeveel tijd brengen we niet door met wachten?
Voor het raam totdat de sneeuw komt..
Op inspiratie zodat je aan het werk kunt..
Op een tochtig perron, turend in de verte..
Op het verlossende woord..
Op dat ene telefoontje, dagenlang..
Op een onweersbui na een warme dag..
Totdat je eindelijk naar huis kan..
Op iemand naar wiens gezelschap je verlangt..


Op een huisje in Frankrijk wat je kunt betalen..
Op de bus die veel te laat is..
In de (altijd verkeerde) rij voor de kassa..
Op een verklaring..
In de wachtkamer van de tandarts..
Op betere tijden..
Tot het feest gaat beginnen..
Op de zon na een regenbui..
Op de deuren die open zullen gaan..
Totdat de boot eindelijk de haven uitvaart..
Op post die je vorige week al had verwacht..
Tot de pijn overgaat..
Op de zuidenwind die je mee zal voeren..


Tot de storm weer gaat liggen..
De eerste blaadjes aan de bomen verschijnen..
Het eten eindelijk klaar is..
Tot in de pruimentijd..
Tevergeefs op een antwoord..
Een beloning..
Voor de brug die eindeloos lang open staat..
Totdat je een ons weegt..;-)
Op de sneeuw die weer zal smelten,
zodat je weer op pad kunt..

En we wachten en we wachten, soms geduldig
soms kunnen we niet wachten tot het zover is..
Daarbij is het makkelijk om te vergeten
dat alles hier en nu is..
Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 13 februari 2017

Wit


En ja hoor, daar was het dan eindelijk, de sneeuw..
Het begon vrijdag met een beetje gemiezer,
maar langzaam, heel langzaam kleurde de wereld wit.
Zo'n prachtige witte deken over de grauwheid 
van deze koude winterse dagen..
Ik dronk een paar keer mijn koffie buiten,
gewoon om te genieten van al deze pracht..


Op zaterdag lag er al zoveel dat ook de weg wit was
en omdat ik toch wat boodschappen moest hebben
probeerde ik naar de winkel te fietsen, ohoh,
dat lukte ik niet helemaal, ik slipte steeds weg.
Dus ik liep, met de fiets aan mijn hand
de sneeuw knerpte onder mijn voeten en de lucht
was knisperend fris, zoals je dat alleen maar
kan hebben op een koude winterdag..
En het sneeuwde en het sneeuwde, ik werd helemaal
wit, de vlokken bleven aan mijn veel te dunne
jas plakken, ik heb wel een donsjas maar die liet ik
in Wenen achter omdat mijn koffer te vol was,
ik dacht dat het toch niet koud zou worden hier :-)


Kortom, het was heerlijk, even echt winter..
Ik hoop dat jij er ook van genoot want ik geloof dat
het alweer over is, de lente klopt aan de deur (ook fijn)

Ik wens je een hele mooie maandag
-X-

vrijdag 10 februari 2017

Verwachtingen (en een denkbeeldige vriend)


Dank je wel voor alle reacties op mijn vorige bericht,
via hier en de mail, echt heel aardig..
Sommige mensen waren bezorgd of ik er mee zat dat 
er aanvankelijk maar zo weinig adres aanvragen kwamen,
dat valt best mee hoor, de hele strekking van het bericht
ging eigenlijk over het managen van verwachtingen..
Dat je denkt dat er iets zal gebeuren maar dat het anders
uitpakt, ik noemde de bloemetjes als voorbeeld maar ik 
had het met hetzelfde gemak kunnen vervangen 
door iets anders, je verwachtingen moet je bijna 
constant bijstellen, soms naar beneden maar soms
gebeuren er ook dingen die je helemaal niet verwacht..


Het zou natuurlijk fijn zijn als je helemaal blanco
bent over wat er komen gaat, dat je wel ziet hoe het
gaat en dat je het neemt zoals het komt, maar zover
ben ik nog niet, dat vraagt veel oefening en een kalm
hoofd, wat ik niet altijd bezit, haha..
Ik had me wel al snel neergelegd bij de weinige 
reacties, ik stelde mij de vraag: kan ik er iets aan doen,
het antwoord was natuurlijk; nee...
Dus ik vouwde envelopjes om de bloemetjes in te doen
en nog meer en nog een paar, veel te veel, maar het 
is een fijne mindfullnes oefening..


En ik schreef kaartjes met de hand, stiekem vond ik 
het wel fijn dat ik er niet zoveel hoefde te verzenden 
want elk pakketje kostte me uiteindelijk een minuut of 10,
nog meer aanvragen had me uren en uren gekost..
Haha, later opende ik mijn mail en de aanvragen
stroomden binnen, de een na de ander..
Sommige berichten met zomaar een zinnetje, anderen
met lieve verhalen en aardige woorden, echt heel leuk,
soms zelfs ontroerend, dank daarvoor..
Het is voor mij lastig om in te schatten wat mijn 
woorden voor anderen kunnen betekenen, als ik hier
zit te typen, het is alsof ik praat tegen mijn
denkbeeldige vriend, ik weet helemaal niet
wie dit allemaal leest (van een paar mensen wel :-)


Om het verhaal van de aannames en verwachtingen nog 
even af te maken; eerst verwacht ik iets, dan is het
anders dan ik gedacht had, daarna laat ik het los
en worden mijn verwachtingen overtroffen, snap jij het nog?
Des te meer reden om veel sneller, ach nu ja te denken
en je energie aan andere dingen te besteden, denk je niet?

Ik wens je een heel fijn weekend, en oh
waar is de zon toch gebleven, mocht je hem zien,
vraag dan even of hij zich overal kan laten zien?
-X-

woensdag 8 februari 2017

Ach nu ja..


Regelmatig zeg ik tegen mezelf; ah ja, of soms ach nu ja,
als er iets is wat ik jammer vind, van die dingen die
je eigenlijk zo achter je zou kunnen laten, maar je toch even
bezighouden (hoe beschrijf je een jammer-gevoel?)
Dat had ik gisteren ook, ik plaatste mijn blogbericht 
met de bloemetjes, ik haakte er vele, en vervolgens was ik 
de hele dag weg om te gaan fotograferen.
Eigenlijk verwachte ik toen ik mijn mailbox opende,
dat er vele enthousiaste reacties zouden zijn
(daar schreef ik laatst nog over; aannames en de verwachting
hoe de dingen zullen gaan en dat dat dan niet zo is..)
maar dat was niet zo, slechts een handjevol reacties..
Hmmm, mij bekroop toch een jammer-gevoel
maar bedacht vervolgens meteen dat ik het blij was
met de paar leuke reacties maar dat ik had gedacht
dat het anders zou zijn en dat daar het jammer in zat..
Ik vroeg me af of het aanbod van het bloemetje
als vriendelijk gebaar te onbeduidend was..
Daar kreeg ik natuurlijk geen antwoord op en zette
de gedachten uit mijn hoofd, dit is wat ik doe,
wie ik ben, respons of niet...
(Ik denk overigens dat de enige manier om zoveel
jaar te kunnen bloggen en je online staande te houden
er in zit, dat je volstrekt je eigen ding doet
en je niet gek laat maken door mooier, beter en groter)

Dus nu denk ik ah ja en zelfs ach nu ja,
wijze (maar toch lastige) les, en laat dit ook weer
achter me, ik ga maar eens wat bomen knuffelen,
wortelsoep maken, een opdracht doen voor de 
Duitse Flow (zo leuk) en mij herbezinnen over mijn blog,
en de waarde van kleine dingen.

Hierbij wat (virtuele) bloemetjes voor jou
en ik wens je fijne dagen, 
dagdag.

dinsdag 7 februari 2017

Flower power


Van de week moest ik echt even kijken, hoe lang mijn 
blog nu bestond, 5, 6, neeee, al bijna 7 jaar..
Kan je je dat voorstellen, eindeloos veel foto's, 
gedachten, en hoeveel werk zit daar wel niet in?
Ik lees zelf nooit, maar dan ook echt nooit iets terug,
maar dat zou ik kunnen doen, en dan zou ik weten
wat ik 4 jaar geleden op een donderdag dacht of
6 jaar geleden deed, eigenlijk is het een soort dagboek,
hoewel er natuurlijk vele dingen zijn, die ik daar
misschien wel in zou schrijven en niet hier..
Ik ben mij er natuurlijk zeer van bewust dat vele
mensen meelezen, die ik helemaal niet ken..


Hoewel ik van sommige wel een beetje dat gevoel
heb omdat ze al zolang meelezen en reageren.
Daar dacht ik zo over na terwijl ik bloemetjes haakte,
het ene bloemetje na het andere, met het idee om ze uit 
te delen, via hier, bij wijze van aardig gebaar.
Ik deed het natuurlijk al een aantal malen, ik vraag jou
mij een kaartje te sturen en ik stuur iets terug,
als je een er een envelop bij doet aan jezelf 
geadresseerd, met een postzegel en al..
(ik vind het overigens wel heel gezellig als er ook
een persoonlijk woord bij zit en niet 
alleen een enveloppe)
In dit geval ter viering van 7 jarig bestaan van 
deze blog en misschien ook wel een beetje 
mijn verjaardag, hoewel ik daar al jaren nies meer aan doe.
Ik stuur je dan een klein teken van waardering 
terug, een gehaakt bloemetje..


Een klein beetje Flower Power, als symbool voor 
Love and Peace, want dat kunnen we wel gebruiken,
in deze soort van duistere tijden..
Nu klink ik wel erg als een threehugging hippie, en 
misschien is dat nog niet eens zo'n slechte gedachte,
om bloemen in ons haar te doen en bomen 
te gaan knuffelen met z'n allen ;-)

Dus als je graag een bloemetje van mij wil ontvangen,
en mij misschien wil feliciteren, met al mijn jaren,
en dat ik de 7 jaar heb gehaald met deze blog,
mail mij dan met de vraag om mijn adres,
het staat rechtsboven op mijn blog, in het geval
je het niet zou kunnen vinden, ik dank je vast hartelijk
en ik wens je een fijne dag..
(doe een das om want het gaat weer winteren)
-X-

maandag 6 februari 2017

Piet, de knutselkoning.


Vorige week ging ik mijn spullen die nog bij 
Twirre van Handmade Heaven  stonden van mijn 
shop voor een weekend, al weer een tijd geleden,
uit te zoeken, dat deed ik en ik verkocht ze allemaal
in een koop, ook weer opgeruimd :-)
Terwijl ik daar bezig was zag ik tussen haar spullen 
een boek liggen van Piet Marée liggen..
(even tussendoor maar ik ben blij dat het accent
op de e lukte, ik ben altijd in gevecht met welk 
leesteken dan ook op het mac toetstenbordje :-)


Van alle oude knutselboeken vind ik die van Piet
(ik laat zijn achternaam met accent maar even weg,
straks krijg ik het weer niet voor elkaar en dan
ben ik helemaal uit mijn verhaal) echt de allerleukste.
Er zijn vele boeken van hem en ik denk dat je 
hem echt wel de Knutselkoning mag noemen.
Als ik dan bedenk dat al die boeken zonder een computer
en photoshop gemaakt zijn, alles is dus met de hand
getekend enzo, heb ik echt bewondering voor hem.
Ook de titel van zijn boeken zijn geweldig,
wat denk je bijvoorbeeld van; 
Zelf gemaakt. Nuttige vrijetijdsbesteding voor de vrouw,
dat is er natuurlijk eentje om in te lijsten, haha.
Ik zoek altijd naar zijn boekjes, maar ze zijn lastig te vinden 
(wel op marktplaats maar dat vind ik niet leuk)


Ooit vond ik er eentje in een kringloopwinkel in de 
Achterhoek, samen met Fem, later stopten we bij een bakker
in een dorpje  (van kringlopen krijg je honger)
en ik was zo blij met het boekje dat ik het op
de parkeerplaats liet zien (terwijl we een appelflap aten) 
Later toen we thuiskwamen was het boekje nergens meer 
te vinden, ik had het op het dak van de auto laten liggen
(en daar is het verloren gegaan, oh oh ;-)

Enfin, ik kreeg het boek van Twirre, eind goed al goed.
Ik heb nog 2 knutselboeken weg- of door te geven,
die van vorige week, bedankt voor alle enthousiaste reacties.
Ik wil het haakboek graag sturen naar Puup en het feestboek
naar Guusje van Juniper, als jullie mij je adres willen mailen.

Ik wens je een fijne dag,
ik denk dat ik maar eens een viltfantasie (oh haha)
ga maken uit het boek van Piet, kan het knusser dan dat?
-X-